Arthur Deighton

Daar stonden we dan, op een platenmarkt in Frankrijk. We bladerden wat door de bakken en kwamen zomaar een bekend gezicht tegen. Niet lopend op de markt, maar liggend in de bak: Arthur Deighton. We vonden de briljant getitelde plaat Acoustic Music To Suit Most Occasions van The Deighton Family Band. Uit 1988, met daarop een piepjonge Arthur Deighton. En zo had de jonge Arthur zijn eerste plaat al op de plank liggen voor de rest van de band goed en wel uit de luiers was.

MI0001740350[1]

En dat is te merken. Als Arthur op volle snelheid over de snaren vliegt, is het moeilijk met het blote oog te volgen. Arthur voelt zich op gitaar al even thuis als op de mandoline, en wisselt moeiteloos vlammende flatpicksolo’s af met folkmelodieën in open stemmingen. Maar waar hij op zijn instrumenten vaak de man van de grooves en de snelheid is, is hij met de pen misschien wel het tegenovergestelde. Deze muziektherapeut weet met eigen nummers als Never Understood telkens weer de gevoelige snaar te raken.

Daarnaast is Arthur de man van de rock & roll poses. It’s a pretty job, and he gets to do it! Zonder Arthur zouden we nergens zijn, want hij is ook de man van de als Ford Focus vermomde Red Herring-tourbus.

Wie zijn je muzikale helden?
Een heleboel! Eén van de eerste dingen die ik op mandoline deed, was een thuiscursus van Homespun van David Grisman. Zijn platen heb ik daarna echt grijs gedraaid! Rond mijn 16e ontdekte ik de elektrische gitaar en werd ik echt wild van Jimi Hendrix en Richard Thompson. De laatste is erg bekend als tekstschrijver, maar ik vind hem op elektrische gitaar, net als bijvoorbeeld Jeff Beck, echt grensverleggend.
En dan natuurlijk nog muzikanten als Ry Cooder, Nic Jones, Bob Marley, maar ook mijn stiefvader Dave Deighton en Rens van der Zalm. Hij kwam vroeger bij ons over de vloer en er is geen instrument dat hij niet speelt. Ik ben verder heel breed georiënteerd en luister naar elektronische muziek, klassiek, dance, funk, jazz, reggae en wereldmuziek.

Waar heb je verder bij gespeeld?
Tussen mijn 9e en 22e speelde ik met mijn familie in de Deighton Family Band. We namen drie CD’s op, en één werd zelfs goud in de VS. Dat was een bijzondere tijd, waarin we over heel Europa en Noord-Amerika hebben getoerd en op mooie festivals als Celtic Connections en Tønder speelden. In de jaren ’90 ben ik terug naar Nederland verhuisd. Ondertussen speelde ik ook vaak met mijn zus Rosalie en heb ik ook op haar albums meegespeeld. Hier in Nederland speelde ik in de powerfolkband Matzko en had ik een trio, The Kids On The Mountain, dat de kroegen onveilig maakte. Ook speelde ik in het twaalfkoppige Funk Generator. Ook speel ik wel eens mee met de Bommelband.
En nu dus Red Herring.

Op wat voor instrumenten speel je?
Ik speel tegenwoordig op een F5-model mandoline van Willem Simon. Een sympathieke Rotterdammer die ook nog eens heel mooie gitaren bouwt. Van kinds af aan speel ik op een Gibson A-model uit de jaren ’20, maar vanwege zijn leeftijd speel ik daar vooral nog thuis of in de studio op. Mijn gitaar is een Martin OOO18V die ik in 2005 van Rens van der Zalm heb gekocht. Ze speelt makkelijk, nodigt uit om er uren op te spelen en is een fingerpicking joy forever.

Foto: © Henk Hennuin Fotografie
Comments are closed.